De enige zekerheid in het leven...............

De filosofische lading van de titel van dit bericht zou wenkbrauwen kunnen doen fronsen. Maak u zich niet ongerust; dit is een puur informatief verhaal waarin uitgelegd wordt dat er een wezenlijk verschil bestaat tussen het begrafenisritueel in Italië en in Nederland. Let wel, ik praat over het Katholieke Italië hier op het platteland van Le Marche.
Met  betrekking tot het vertrek naar het hiernamaals zijn er volgens mij geen verschillen. Uiteindelijk gaan de ogen dicht en zijn we op weg. Op weg naar....................?
Daarna echter gaat het hier anders, heel anders. In de bijna 10 jaren dat we hier wonen hebben we het een aantal keren van dichtbij "mee mogen maken" en in het begin verbaasden wij ons zeer over de wijze waarop het proces tussen overlijden en begraven zich afspeelt. Laat ik beginnen bij het begin (of moet ik zeggen het einde?).
Het overlijden van een dierbare wordt kenbaar gemaakt aan de pastoor en de kerkklokken beginnen te luiden in een langzaam ritme om het nieuws te verspreiden. Meestal wordt je snel op de hoogte gebracht door je buren of andere buurtbewoners en als je nog niet weet om wie het gaat kan je altijd even bellen met de plaatselijke uitbater van de bar. Diegene is sowieso op de hoogte van al het nieuws dus hij of zij zal kunnen vertellen om wie het gaat. Er worden zogenaamde "manifestos" gedrukt. Een soort affiches op groot formaat waarop de gegevens van de overledene staan. Zo'n manifesto wordt op bepaalde plekken in en buiten het dorp op muren geplakt zodat passanten kunnen zien dat er iemand zich niet meer onder ons bevindt. Om je respect te betuigen kan je naar de plek gaan waar de gestorven persoon is opgebaard of je gaat naar de kerkdienst de volgende dag. Een advertentie in de krant of rouwkaartjes zijn niet aan de orde; er is geen tijd voor want binnen 24 uur (48 uur kan in uitzonderingsgevallen geregeld worden) is de begrafenis achter de rug.
Zodra namelijk de kerkdienst is gehouden vertrekt de stoet vanaf de kerk naar het kerkhof. Aldaar aangekomen staan we voor een cryptenmuur. Dit is een betonnen constructie met allemaal sparingen erin waar precies een doodskist in past. Zoals in NL men de kist in de grond laat zakken zo schuiven we hier de kist in een sparing in de muur, net als een laatje van een buffetkast zal ik maar zeggen. De kist zit erin en de metselaar gaat meteen aan de slag. Voor de ogen van het publiek toont hij zijn vakmanschap door met grote precisie het gat te sluiten. In een later stadium wordt het geheel nog netjes afgewerkt met een marmeren sluitsteen.
Zoals gezegd duurt alles niet veel langer dan 24 uur en gaat het gewone leven zijn gang weer. Anders? Jazeker; heel anders! Echter met evenveel zorg en respect en de doden worden niet vergeten.
Ook in Italië telt de dood als enige zekerheid in het leven; het afscheid nemen gaat echter anders.
Soms zijn er mensen die zo'n begraafplaats willen bezoeken. Dat kan, de poort staat altijd open en je bent vrij om naar binnen te gaan. Vaak zijn de cryptemuren prachtig onderhouden, branden er kaarsjes en zijn er verse bloemen gebracht. De familiegraven zijn meestal fraaie staaltjes van bouwkunst en prachtig afgewerkt in natuursteen.
Afijn, een ander verhaal dan gebruikelijk maar zeker informatief. De volgende keer weer iets met meer "beweging".

cryptemuur

Des te natter - des te platter

Een "must do" tijdens je vakantie in Le Marche is een bezoek brengen aan een stukje natuurschoon van formaat. Ik heb het over de Piano Grande, een hoogvlakte in het Nationaal Park Monti Sibillini van enorme afmetingen en ongekende schoonheid. Om er te komen moet je vaak wel wat tijd uit trekken want het is een behoorlijk geisoleerd gebied waar ik over praat met als herkenbaar centrum het op een hoge terp gelegen dorpje Castelluccio. Vanaf deze verheven positie heb je een uitzicht over het plateau wat menigeen tot de verbeelding spreekt. De enorme vlakte spreidt zich voor je uit, begrensd door de hogere toppen van het park en doorsneden door een kaarsrecht asfalt lint wat wat oost naar west (of andersom) is uitgerold. Met een skippybal en polsstok zou je er een prima potje driebanden kunnen spelen lijkt het wel, zo plat is het landschap beneden je. Dat roept dan weer meteen de vraag op; hoe kan dat eigenlijk? Hoe is dit zo ontstaan? Nou, daarvoor moeten we het boek even terugbladeren. Neem dat niet te letterlijk want anders ben je volgend jaar nog aan het bladeren maar spring zo'n 250 miljoen jaar terug in de tijd. De Afrikanen bezochten Europa en dat deden ze met z'n allen op een niet al te zachtzinnige manier. Het hele Afrikaanse continent klopte aan de spreekwoordelijke Europese voordeur door met de noordpunt onder het Italiaanse vasteland te botsen. In een spiraalvormige beweging drukte Afrika als een soort mol de aarde omhoog vanuit zee en de Apennijnen waren een feit. Een bergrug van kalksteen en ander sediment vormt sindsdien de rug van Italie en verheft zich grote hoogte. En precies daar middenin gebeurde het dus allemaal. Een min of meer vlak stuk terrein werd door ondergrondse erosie meer en meer uitgehold totdat het hele zaakje vanwege instabiliteit in elkaar zakte. De gronddruk perste het onder de grond aanwezige water omhoog en een binnenmeer van ongeveer 23 vierkante kilometer was het gevolg. Daar konden we wel even aan wennen want deze enorme plas water heeft er een tijdje gelegen, dat kan ik je beloven. Het lag er zolang dat de bodem van dit meer vlakker en platter werd zonder dat we er erg in hadden. Totdat er een scheurtje in de bodem kwam. Tijdens een flinke aardbeving scheurde de aarde open aan de westkant van gebied waar ik het over heb. Een enorme barst in de bodem van het meer liet het water weglopen als een soort van natuurlijke drainage en daar was 'ie dan; de Piano Grande in de verschijningsvorm zoals we die nu kennen. Afgeplat door de druk van het water gedurende miljoenen jaren met een barst in de grond welke nog steeds te zien is; de "Mergani" genaamd. Een vlakte die op deze manier ontstaat noemen we met een mooi woord een doline in in Europa is dit meteen de grootste die er is. Het kalksteen in combinatie met al het vocht vormt een vruchtbare laag waar de boeren uit de omgeving wel raad mee weten. Er worden voornamelijk linzen verbouwd en ook mosterd wil er goed op groeien. Wanneer dan het wit en geel van genoemde gewassen afgewisseld wordt door de bloeiende knalrode klaprozen en het blauw van korenbloemen kom je ogen tekort om je eraan te vergapen.
De Piano Grande - je moet het gezien hebben of beter nog; maak er een mooie wandeling en drink een kop koffie in Castelluccio. Neem de tijd om het op je in te laten werken en geniet van een meer dan fantastisch mooi stukje Italie.

Kleurenpallet tijdens het voorjaar

Castelluccio met op de achtergrond Mt. Redentore

De Piano Grande onder de ochtendnevel

Een dagbeschrijving van het winterwandelarrangement

Ons winterwandelarrangement organiseren we al heel wat jaren. Voor zover bekend zijn we de eerste accommodatie hier in het zuiden van Le Marche die zelf het onderkomen, de maaltijden en het wandelen tijdens de winterdagen organiseren en elk jaar is het weer heel leuk om te doen. Om er een betere indruk van te krijgen volgt hier een dagbeschrijving van zomaar een willekeurige tocht.

Na een goede nachtrust in 1 van onze comfortabele bed & breakfastkamers kan je aanschuiven aan de ontbijttafel. Niet al te vroeg want het gaat om een combinatie van relaxen en sportief bezig zijn. Het ontbijt is uitgebreid en vaak wordt er op dezelfde ochtend pas definitief beslist waar we die dag naartoe gaan. Dit hangt altijd af van de weersomstandigheden, de zwaarte van de route en de bereikbaarheid van het gebied. Rob houdt de weersvoorspellingen nauwkeurig in de gaten en kiest voor wandelingen in een omgeving waar geen direct lawinegevaar is. Dat laatste is niet te onderschatten want onlangs nog zijn er weer een paar wandelaars in de problemen gekomen toen er twee grote lawines van de steile hellingen af schoven. Vanwege de snel wisselende temperaturen (koud-warm-koud) is de sneeuw vaak onstabiel en moet je goed opletten waar je mee bezig bent. Afijn, we dwalen af; waar waren we gebleven?
De beslissing is genomen en na het ontbijt pakken we de rugzakken in, gaan de sneeuwschoenen en de stokken mee de auto in en kunnen we vertrekken. Er is gekozen voor een tocht door wisselend landschap op zo'n 40 minuten rijden vanaf Agricamp Picobello. Vanaf het startpunt is het maar een kleine stukje lopen langs de weg en dan stappen we het pad op. Er ligt meer dan voldoende sneeuw en de sneeuwschoenen kunnen "onder de voeten". Het wijst zich eigenlijk vanzelf en na een korte instructie worden de eerste stappen gezet. Lopen op sneeuwschoenen is niet moeilijk. Het moderne materiaal is zodanig van vorm dat er niet overdreven wijdbeens gelopen hoeft te worden en de voeten kunnen op een natuurlijke manier worden afgewikkeld. De "spikes" onder de sneeuwschoen en ook de stijgijzerpunt zorgen voor grip en stabiliteit.
In een rustig tempo stijgen we door het bos. De zon laat zich zien en de verstilde, witte wereld is fantastisch om in te lopen. We zijn als groep alleen en komen niemand tegen. In de verse sneeuw verraden de sporen dat er wel degelijk meer bezoekers waren op het pad. We menen de pootafdrukken van hazen en ander klein wild te herkennen. Na een kleine twee uur komen we aan in een bergdorp waar niemand te zien is. De luiken van de huizen zitten dicht en zelfs het plaatselijke cafeetje houdt de deuren gesloten. Voor ons geen probleem; we vinden een paar houten banken die we in de sneeuw zetten en genieten van de meegebrachte lunch en warme thee. De omgeving houdt de adem in, de lucht is inmiddels grijs betrokken en de neerdwarrelende sneeuwvlokken maken de winter compleet. We koelen af en besluiten verder te gaan. Omdat de route door Erna in Rob in de herfst is "uitgezet" en de omgeving in de wintermaanden er onder een dik pak sneeuw totaal anders uitziet wordt dit tweede deel van de tocht met behulp van GPS gelopen. Feilloos wordt de juiste richting gekozen en via smalle paadjes in het bos lopen we richting het eindpunt van die dag. Hier zijn de deuren wel geopend en binnen is het lekker warm. Een kop cappuccino en een paar dorstlessers gaan er wel in en we nemen de tijd om lekker even bij te komen. Dan worden de rugzakken nog een keertje om gehangen en lopen we naar de auto terug. Erna wordt gebeld met de mededeling dat alles okay is en dat we eraan komen. Wanneer we thuis dan ook vanuit de auto de gezellige woonkeuken annex verblijfsruimte binnen stappen brandt de open haard, zijn er wat lekkere hapjes en proosten we op een geslaagde wandeling. De dag is echter nog niet voorbij. Er is genoeg tijd om je op te frissen en even lekker bij het vuur te zitten. Tegen 20.00 uur wordt er vertrokken richting het restaurantje wat vooraf besproken is. Hier wordt genoten van de Italiaanse keuken en wordt terug gekeken op de dag.
Wat gaan we morgen doen??

Zoals gezegd organiseren we elke winter zo'n leuk en sportief arrangement. Er kan gekozen worden voor een weekend of een hele week. Zelf regel je het vervoer hier naartoe en wij doen de rest. Met de huidige "price fighters" op de markt vlieg je vaak voor een paar tientjes naar Ancona en vanaf daar kom je in de huurauto naar ons toe. Het is een heerlijke korte vakantie, je bent er helemaal uit en van enig massatoerisme is geen sprake; integendeel! Iets voor jou? Op onze website vindt je alle info onder: http://www.agricamppicobello.com/nl/wat-is-er-te-doen/winterarrangementen.html

Rob als Befana = geen Sinterklaas

Rob als Befana langs de klokkentoren
La Befana per i bambini – Befana voor de kinderen

In Nederland kent natuurlijk iedereen Sinterklaas; de goedheiligman die cadeautjes en snoepgoed geeft aan alle kinderen die het afgelopen jaar lief zijn geweest. Ben je echter stout geweest dan loop je het risico in de jutezak meegenomen te worden naar Spanje of met de roe te krijgen. Italië kent wat dat betreft een tegenhanger en dat is La Befana. Een kleine, oude dame die al eeuwenlang in de nacht van 5 op 6 januari op haar bezemsteel cadeautjes, snoepjes en chocolaatjes brengt aan Italiaanse kinderen die zoet zijn geweest. Wie stout is krijgt van haar geen roe maar as en kolen! Iets minder streng dus dan
“De Goede Sint”. Italiaanse kinderen hangen hun sokken aan de schoorsteenmantel of bij de open haard en zetten voor La Befana een bord met een mandarijntje, een sinaasappel en een glas wijn klaar. De volgende ochtend is La Befana geweest en heeft de presentjes opgegeten en haar handafdruk in as achtergelaten op het bord. In de sok vinden de kinderen hun cadeautjes, en altijd ligt er ook een beetje kolen of as onder in de sok, want geen enkel kind is het hele jaar door braaf geweest. Er hoort een liedje bij waarin verteld word dat ze 's nachts komt, getooid met een Romeinse hoed en met kapotte schoenen aan haar voeten:
 La Befana vien di notte   ---   La Befana die komt ‘s nachts
con le scarpe tutte rotte   ---   Met kapotte schoenen
con cappello alla romana   ---   Met een Romeinse hoed
viva viva La Befana!   ---   Lang leve La befana
Er zijn er die beweren dat La Befana een afgeleide is van het Griekse woord 'Epifania' - in Nederland noemen we deze dag Driekoningen. Zij brengt cadeautjes als herinnering aan de cadeaus die aan het kindje Jezus werden gebracht door I Re Magi, de drie koningen. Hoe het ook zij: een voor ons typisch verschijnsel maar voor Italia net zo gewoon als voor ons Sinterklaas.
Wat heeft Rob daar mee te maken?
Deze week werd Rob door Marino, de burgemeester, gebeld met de vraag of hij samen met Sergio zou willen afdalen aan touwen van de eeuwenoude toren in het dorp. Hij gaat dan, verkleed als La Befana, van grote hoogte naar beneden en strooit snoep en chocolaatjes naar de kinderen beneden in de straat. Een heel leuk verzoek waar Rob graag gehoor aan geeft en de integratie in het dorp doet versterken!

De Befana's dalen af

Langs de toren naar beneden

Sergio en Rob, de Befana's van 2013

De Eiger werd de Jungfrau

Er gebeurde veel tijdens de derde week van september 2012. Terwijl in Nederland de hoedjesparade zich afspeelde op Prinsjesdag namen wij de hoed af voor de Jungfrau. Deze 4158 meter hoge dame dwong respect af en het heeft zeer veel inspanning gekost om haar volledig onder onze voeten te krijgen. 

Hoogste punt rechtsboven is de Jungfrau; 4158 mtr.

De beklimming van deze alpenreuzin was als zodanig niet gepland want, je weet het vast nog wel, de Eiger stond vanaf het begin op onze "to do" lijst. Maar ja, de omstandigheden dwongen ons een andere keuze te maken en zodoende kwam de 4000 meter grens ineens in beeld. Op eigen gelegendheid vertrokken Han en Rob naar de Monchjochshut om daar de nacht door te brengen. Van goed slapen is het niet gekomen en vroeg in de ochtend verlieten we het "Matrazzenlager" om op weg te gaan naar het Jungfraujoch. Dit is het instappunt van de feitelijke beklimming en vanaf daar wordt het serieus. Sneeuw, ijs, gletsjerspleten, rotspartijen en heel erg steile hellingen moeten overwonnen worden om het doel te bereiken. De beenspieren kregen geen rust terwijl langzaam de lucht ijler wordt. Na uren keihard werken stonden we die ochtend op de top!! Wat een kick en wat een uitzicht. 
Na ervan genoten te hebben stond de afdaling ons te wachten. Ook dit was behoorlijk zwaar. Door diepe sneeuw en met de dreiging van vallend ijs boven ons voelde het soms aan als een roulette spel. Ergens ruim na het middaguur konden we ons van het touw losmaken en gingen de stijgijzers van de schoenen. De klus was geklaard en we waren behoorlijk kapot. Maar wat was het mooi! Zo mooi dat we volgend jaar weer gaan want met de Jungfrau op de lijst kunnen de Monch en de Eiger niet meer ontbreken.
Uiteraard volgt er binnenkort een uitgebreid verslag van onze expeditie wat te downloaden zal zijn.

Serieus kimmen; we komen van het scherpe zadel helemaal beneden

Samen met Marco Bomio, onze gids, op de top. Marco, Rob, Han (vlnr)

 

September -Eiger maand (deel 8): the continuing story

Feitelijk kriebelt het alweer vanaf vorig jaar eind september. Toen ondernamen Han en ik onze eerste poging op de steile en scherpe Westgraat van de Eiger. Met 3970 meter is dit een berg van formaat en hier is Europese berggeschiedenis geschreven. Helaas gooide de onweersdreiging roet in het eten en keerden we halverwege terug omdat veiligheid nou eenmaal bovenaan staat.
Afijn, we zijn weer een jaar verder en de motor staat klaar om vrijdag 14 september te vertrekken. Maar...........de weersverwachting voorspelt ook dit keer een mogelijk niet doorgaan van de expeditie. Waarschijnlijk gaat er verse sneeuw vallen en wanneer die er nog ligt volgende week is het onmogelijk om de geplande tocht te maken. Balen? Ja, best wel maar we hopen natuurlijk dat het toch gaat lukken.......misschien wat later in de week. Mocht het echter niet door kunnen gaan dan hebben we een alternatief van formaat; namelijk de Jungfrau. Samen met de Eiger en de Monch vormt deze prachtige berg het decor hoog boven Grindelwald. Met ruim 4150 meter is het gelijk de hoogste van de drie en domineert ze het dal en de omringende omgeving. De berg is wat minder steil vandaar dat er met verse sneeuw wel te lopen en te klimmen valt al zal het een zware onderneming worden.
Jullie lezen het; we gaan ervoor en als het weer ook maar een beetje meezit dan begeven wij ons volgende week op grote hoogtes. Hou ons in de gaten!

Eiger, Monch en Jungfrau: onze "speeltuin" volgende week?!

Il Monastero San Leonardo - niet zomaar een klooster.

Al vanaf 2004 loopt Rob, samen met gasten van Agricamp Picobello, jaarlijks naar het klooster van San Leonardo. Dit klooster is niet zomaar een klooster maar er "hangt" een bijzondere geschiedenis aan vast.  Het laatste bezoek aan de Pater en een gesprek met de sympathieke bewonder van dit klooster was de motivatie om er in dit blog een klein stukje over te schrijven:

Padre Pietro Lavini: “De metselaar van God”

Padre Lavini is geboren in Potenza Piceno (MC) en komt uit een arbeidersgezin. Toen hij pas negen jaar oud was ging hij naar het Kapucijner College in Fermo waar hij op z’n 25^e zijn eerste mis voordroeg. Daarna werd hij priester in het heiligdom van Madonna dell’Ambro Zijn andere grote passie is het uitvoeren van metselwerk waarmee hij letterlijk zijn steentje heeft bijgedragen aan de bouw van vele kloosters in Italië en ook in Afrika. Vanaf 1971 is hij, gedreven door passie en de kracht van God, gemotiveerd om de Hermitage van San Leonardo in zijn geheel te reconstrueren. Toen hij rond die tijd samen met een vriend de plek bezocht waar nu het klooster is herrezen, troffen ze een ruïne aan welke een toevluchtsoord was geworden voor (wilde) dieren uit de omgeving. Toen ontstond het idee om de oude kerk te herbouwen.

Dag en nacht bleef het idee van de reconstructie door zijn gedachten gaan en uiteindelijk gaven zijn superieuren toestemming het project uit te gaan voeren. Voorwaarde was wel dat hij zijn activiteiten voor het bedevaartsoord Madonna dell’Ambro op zou geven.

 Op 24 mei 1971 begon Padre Pietro met zijn missie. Steen voor steen gaf hij de oude Hermitage opnieuw gestalte en voor diegene die het nog niet heeft kunnen aanschouwen is het een absolute aanrader de plek te bezoeken. De sfeer van de omgeving en het verhaal van Padre Lavini maken het geheel buitengewoon bijzonder en interessant.

Nagenoeg alleen en met slechts simpele gereedschappen en twee blote handen zijn tonnen ijzer en cement vervoerd over smalle bergpaden met de kruiwagen als transportmiddel. De Pater laat zien dat wilskracht en gedrevenheid een mens in staat stellen dat uit te voeren wat hij of zij voor ogen heeft.

Het Klooster van San Leonardo nadert zijn voltooiing (2012) en Padre Pietro Lavini heeft er zo’n 40 jaar van zijn leven aan gewijd. Binnenkort zal het klaar zijn dankzij zijn kracht en de hulp van het geloof in God.

Het klooster trekt jaarlijks vele bezoekers

Padre Pietro Lavini - een man met een missie

Wie zaait zal oogsten

Deze week een gratis en vooral bijzonder indrukwekkende voorstelling te zien geweest waarbij de kampeerders van Agricamp Picobello op de eerste rang zaten. Het liep tegen de schemering toen vanaf de weg het enorme monster praktisch het terrein op kwam rijden. Het monster is een zogenaamde combine (combain) oftewel een maaidorsmachine. Dit gevaarte heeft aan de voorkant een enorme maaibalk van zo'n meter of zes breed en wist in ruim een uur de hectare tarwe weg te maaien. De afgemaaide tarwe valt op het maaibord en wordt daarna de dorstrommel ingevoerd. Door het principe van wrijving wordt het zaad van het stro gescheiden waarna de zaadkorrels op de bovenste zeef vallen.Door een ingenieus proces van luchtstromen en zeven valt uiteindelijk het schone zaad door de onderste zeef en dat wordt naar de graantank getransporteerd. Zodra deze tank vol is blaast de machine het product in een aanhangwagen welke naast de combine wordt opgesteld.
Wij konden met z'n allen het maaien bekijken en toen het donker werd was de voorstelling zo mogelijk nog indrukwekkender. Rijdend over het terrein bewoog de maaidorser zich als een spin op hydraulische poten vooruit en vrat alles op wat in zijn weg kwam. Even later stond Roberto met de tractor en aanhangwagen ook op het terrein en zagen we de schone zaadkorrels de transportbuis verlaten. Al met al een prachtvertoning en dat recht voor onze neus; hoe leuk kan animatie zijn ;-)

meters tegelijk worden weggemaaid

messcherp stuurgedrag

de oogst gaat de aanhanger in

Picobello's in de mist (de mist in)

Het is de meest tot de verbeelding sprekende term in de bergsport: "De Noordwand". Dat geldt ook voor de bergen van het park Monti Sibillini. Hier heerst de grimmigheid, de hoogte, de diepte en de moeilijkheid van de wandeling door de Sibilla Noordwand. Een wand vol met hoogteverschillen, geulen en kloofdalen waar zelfs tot ver in augustus nog sneeuwresten te vinden zijn. Volgens de kaart loopt er een route vanaf de Sibilla Oostgraat direct de Noordwand in tot helemaal achteraan hoog boven het Tennadal; maar ja, dat is volgens de kaart. Weet je dit ver gelegen punt te bereiken dan wacht je een loodzware en zeer steile klim naar boven van zo'n 600 hoogtemeters. Daarna sta je op de top van de Monte Sibilla (2173 mtr.)  In de praktijk is het anders. Rob liep de tocht tot nu toe 6 keer waarvan drie keer met succes. Ook vandaag was zo'n dag. Aan het team lag het niet. Wendy, Joke en Wim waren gemotiveerd, hebben conditie en schrikken niet gauw terug. De instap naar de Noordwand werd dan ook snel gevonden en genomen. Het weer was goed en de stemming zat er goed in. Dat het geen makkie zou zijn was al snel duidelijk. Het pad was goeddeels weg en waar het nog te zien was viel het niet mee om het te volgen. Smalle randjes langs diepe afgronden en het doorkruisen van kniehoge vegetatie was schering en inslag. Toen was het 12.30 uur. De bewolking kolkte omhoog en sloot ons in. Het pad was er niet en met een zicht van soms bijna nihil was van enige gebiedsherkenning geen sprake meer. Ruim anderhalf uur werd er gezocht naar de sleutelpassage op de route maar helaas leidde de zoektocht niet tot succes. Uiteindelijk werd besloten terug te keren en nam de mist zo mogelijk nog toe. Het werd zelfs zo af en toe even een beetje duister en de GPS moest het werk doen. Lopend met de pijl op het beeldscherm als betrouwbare gids wisten we uiteindelijk de kam van de Sibilla weer te bereiken en konden we niet veel later in de berghut de dorst lessen.
Geen tocht voor beginners, geen tocht voor diegene die het gebied niet kent en geen tocht voor iemand met hoogtevrees. Wel een tocht voor de doorzetter, de sporter en "de bergmens". Opgeven deden we voor even maar niet voor altijd - We Komen Terug!!!!

Niks aan de hand - nog zo'n 7 uur te gaan

Sneeuw, veel sneeuw

En toen..........toen moesten we terug, maar waar naartoe?

Kwaliteit en Veiligheid tijdens de outdooractiviteiten

Het is al een paar keer gezegd dat Rob lid is van het Sport Institute Europe en dat als zodanig de kwaliteit en de veiligheid van het "outdoorgebeuren" gewaarborgd is. Dat is mooi om te horen maar wat houdt dit nu concreet in? Het gaat te ver om in dit blogbericht alle details uit de doeken te doen maar een kleine toelichting kan er wel gegeven worden. Om outdooractiviteiten zoals bergwandelingen, klimsessies en dergelijke te kunnen organiseren en begeleiden is een bepaalde basiskennis en vaardigheid gewenst. Het Sport Institute Europe, SIE in het kort, heeft hiervoor de criteria opgesteld. Om te vast te stellen dat je aan deze criteria voldoet moeten een heel aantal draaiboeken worden ingevuld waarbij het in de kern gaat over het afzetten van risico's tegen beheersmaatregelen. Op die manier wordt beoordeeld of je weet waar je mee bezig bent en of je goed, adequaat en snel kunt handelen tijdens eventuele incidenten en andere excessen die voor kunnen komen. Uiteraard wordt ook gekeken of er voldoende ervaring is in de "outdoorwereld" en, in het geval van Rob, of je de taal spreekt van het land waarin de activiteiten worden uitgevoerd. Tel daarbij op dat je je "werkgebied", lees berggebied, als je broekzak moet kennen en dat de eventuele te doorlopen noodprocedures goed in je systeem zitten, en je begrijpt dat we over serieuze zaken spreken. Al deze criteria en meer onderwerpen van belang moeten zodanig positief worden beoordeeld door het SIE dat er een aansprakelijkheidsverzekering aan gekoppeld kan worden. Pas wanneer dit alles voor elkaar is weet je zeker dat er op een professionele manier aan Outdoor wordt gedaan. Als bewijs van kwaliteit en zekerheid is er een instructeurspasje uitgegeven wat op verzoek kan worden vertoond en als zodanig als legitimatie geldt.
Zonder bovengenoemde kwaliteiten en zonder voldoende dekkende bedrijfsaansprakelijkheid kan en mag je niet zomaar groepen begeleiden tijdens georganiseerde outdoor activiteiten, zelfs een simpele bergwandeling kan uitdraaien op een rampscenario wanneer de zaken niet goed zijn geregeld. De kans is groot dat binnenkort, hier in Italie, de bergsportvereniging en de organisatie van het Nationaal Park Sibillini om legitimatie gaat vragen en wellicht komt er een toets waarin kennis een taalvaardigheden worden getest om op die manier vast te stellen of je wel of niet aan de "algemene voorwaarden" voldoet. Voldoet men er niet aan dan is het wettelijk gezien onmogelijk om outdooractiviteiten op welk niveau of op welk gebied dan ook te mogen of kunnen organiseren. Volgens mij een goede zaak want veiligheid dient de boventoon te voeren om verantwoord de bergen in te kunnen gaan.
Met een kleine 30 jaar ervaring in de bergen, 10 jaar de Monte Sibillini in de achtertuin en het sportklimbegeleiders diploma op zak heeft Rob aan kunnen tonen te voldoen aan de eisen van het SIE.

Agricamp Picobello en het voetbaltoernooi

Al vanaf ons prille begin hier in Le Marche volgen we het EK en het WK traditiegetrouw in het dorp. De plaatselijke horeca zorgt altijd voor een groot scherm waarop we de verrichtingen van "onze jongens" goed kunnen volgen. Dit doen we bewust op deze manier. Wij zijn verzekerd van een perfecte avond voorzien van drankjes en hapjes (zeg maar gerust een heerlijke maaltijd) en op deze wijze versterken we onze betrokkenheid bij het dorp, net zoals we dat doen door de wijnproeverijen in een lokaal wijnhuis onder te brengen.
Zo ook gisterenavond. Om 17.30 uur vertrokken we om, compleet in het oranje uitgedost, bij Martina en Nico in de bar aan te kunnen schuiven. De televisie (groot LCD scherm) stond al aan en de stemming zat er goed in. De antipasti werd geserveerd en de wedstrijd kon beginnen. Aan ons enthousiasme kan het niet liggen. Evenmin aan de aanwezigheid van Marino, onze sympathieke burgemeester, die de wedstrijd eveneens wilde zien. De magen werden verder gevuld met een heerlijk pasta arrabiata welke met frisse witte wijn, een goed bier en water werd weggespoeld.
Helaas verloren we de match en konden we teleurgesteld naar huis. Op het terras werd nog lang nagepraat en we zien het als de warming-up voor aanstaande woensdag. Dan gaan we uiteraard weer de bar in en juichen we Holland naar de overwinning.......................toch?

Aan het enthousiasme ligt het niet

Nico, prima gastheer

Bar "il Murello", toplokatie voor een mooie avond

Programma wijnproeverij

We hebben er al vaker over geschreven; de wijnproeverij bij het lokale wijnhuis "Azienda Agricola Vitali". In dit blog wat meer uitleg over hoe zo'n proeverij verloopt. Ten eerste willen graag duidelijk maken dat het meer, veel meer is dan zo maar een wijnproeverij en dat het geheel een zeer informeel karakter heeft.
Elisabetta en Gabriele van bovengenoemd wijnhuis doen er alles aan om een gezellige sfeer te scheppen en het ontbreekt hen absoluut niet aan gastvrijheid.
In de regel vertrekken we rond een uur of 17.00 vanaf Agricamp Picobello om een goede 5 minuten later al aan te komen op het erf van de Vitali's (bijna onze buren). Hier worden we welkom geheten door Elisabetta, onze gastvrouw van vandaag. Na een kleine uitleg over de geschiedenis en het actuele bestaan van deze "cantina" gaan we de nieuw gebouwde productiehal (2011) bezichtigen. Indrukwekkend zijn de grote RVS tanks en de pers waaruit het druivennat zal vloeien. Er is veel gelegenheid tot het stellen van vragen en er mogen foto's worden gemaakt. Na de bezichtiging lopen we naar het proeflokaal. Een prachtig in oude stijl opgetrokken ruimte waar de tafel gedekt staat en we aan kunnen schuiven. Aangezien Erna en Rob een cursus wijngaardenier hebben gevolgd en vervolgens hun eigen, ruim  1 hectare wijngaard zo'n 6 jaren hebben onderhouden geeft Rob aan tafel uitleg over de snoei en het onderhoud van wijnranken. Naast het snoeien komen de grondbewerking en ziekterisico's ter sprake terwijl het 1 en ander verduidelijkt wordt met fotomateriaal. Elisabetta zit ondertussen ook niet stil en de eerste witte wijn komt langs vergezeld van broodjes met olijfolie, tomaat en mozzarella. Daarna volgen nog een aantal verschillende wijnen en hapjes in de vorm van pizzastukjes, kaassoorten en vleeswaren. De wijn wordt geproefd en niet uitgespuugd; daar is 'ie veel te lekker voor. Uiteindelijk volgt nog een heerlijke dessertwijn, de "vino cotto" en een grappa als digestief. We sluiten af met een traditioneel kopje espresso.
U leest het, het is meer dan alleen wijnproeven: het betreft een leuk arrangement waarbij tegelijk gegeten en gedronken wordt. Wij vinden het fijn dat we het bij een lokaal wijnhuis kunnen organiseren; zo blijven we betrokken bij "ons dorp" Montelparo, iets wat belangrijk is voor nu en voor de toekomst.
Dus bent u een liefhebber van een goed glas wijn en houdt u van gezelligheid tijdens een informeel samenzijn aarzel dan niet en maak het een keertje mee. Wij, samen met Azienda Agricola Vitali beloven u een leuke middag.

Gastvrouw: Elisabetta

gezelligheid kent geen tijd

Heerlijke hapjes - altijd vers

Een bruisende week

De afgelopen week stond werkelijk bol van de activiteiten en het outdoor gebeuren kwam helemaal tot zijn recht. Zo begon het, zondag 29 april al met een paar uur klimmen op de Picobello Klimwand. Weer werd er hard gewerkt en werd de bovenkant van de muur een paar keer "aangetikt". De maandag erop was klimmen wederom de activiteit van de dag en op alle routes werd gezwoegd, gezweet en werden triomfen gehaald. Een groot compliment aan alle klimmers. We hadden de smaak goed te pakken dus op woensdag werd koers gezet naar Rosara. Alain en Carlo maakten indruk met hun beklimmingen (eerste keer) op een paar pittige routes en aan het einde van de dag werd nog even gespeeld in een route "kaliber 7". Goed voor het vertrouwen in het materiaal en in elkaar!
Donderdag was de Grande Finale. Samen met Dirk-Jan en Jovanka werd rond half tien die ochtend begonnen aan een trektocht van ongekende schoonheid. Ruim 8,5 uur was er nodig om de ronde te voltooien over onder andere de Cima del Redentore, Forca Viola, langs Lago di Pilato en Rifugio Zillioli. Massa's sneeuw, intense zon en steile beklimmingen waren de bestanddelen van de dag. Maar laten we vooral de M & M's en de gevonden Lion-reep niet vergeten. Tijdens de laatste beklimming kwam de man met de hamer langs en om 19.15 stapten we de berg af. Erg moe maar zeer voldaan. Wat een fantastische dag!
Tussen alle activiteiten door was er uiteraard ook nog tijd voor de wijnproeverij bij Azienda Vitali en werd gezamenlijk gegeten bij Ivo.
Kortom; een prachtweek aan het begin van het seizoen.

Dirk-Jan op weg naar succes

Messcherpe graat

Fietsen vanaf Agricamp Picobello

We hebben het al vaker gezegd; vanaf Agricamp Picobello is het fantastisch fietsen. Met name het voorjaar, wanneer de temperaturen gematigd zijn, nodigt de omgeving uit om vanaf het zadel verkend te worden. Racefietsers worden op hun wenken bediend met vaak goed asfalt, een prachtig decor en stevige klimmetjes gevolgd door vaak even fraaie en soms lange afdalingen. Pas op: het heuvelachtig landschap van dit deel in Le Marche vergt vaak veel van het uithoudingsvermogen. De ervaren fietser heeft aan de langere routes vaak zijn of haar handen vol terwijl de beginners beter rustig aan van start gaan. Hier bij ons op locatie zijn verschillende routes vastgelegd op GPS (Garmin) welke ter plekke "in te laden"zijn.
Op het moment van schrijven is een groep van 6 fanatieke fietsers aanwezig (voor de derde keer alweer) die zich heerlijk uitleeft met ritten van om en nabij de 100 kilometer. Slapen en ontbijten doen ze in de comfortabele Bed & Breakfast kamers en in de oergezellige Pipowagen. 's Avonds wordt de energie voor de volgende dag er vast in gegeten bij de lokale restaurantjes.
Afijn, overweeg je zelf ook eens een fietsvakantie met meer dan voldoende uitdagingen kom dan naar Agricamp Picobello, Wij helpen je graag in het zadel en helpen je er aan het einde van de dag ook weer vanaf.

De voltallige ploeg klaar voor de start

Op weg