Hiking and climbing "il Centenario" in Italy

Wijnproeverij met Agricamp Picobello bij: Azienda Agricola Gabriele Vitali

Picobello Trekking+ - outdoorafdeling van Agricamp Picobello

10 jaar actief in de bergen van het Nationaal Park Monti Sibillini.

Dit blogbericht gaat over de ontwikkeling van onze activiteiten in, met name, het Nationaal Park Monti Sibillini. De eerste schreden zetten wij er al in 2003 tijdens een paar zogenaamde “verkenningstochten” en inmiddels beschouwen wij de nabijgelegen bergwereld als onze achtertuin waarin wij de gasten van Agricamp Picobello graag een blik gunnen. Het is ook niet voor niks dat onze accommodatie de naam heeft gekregen: Agricamp Picobello – camping, B & B en Outdoor.
Outdoor is een belangrijk onderdeel geworden van ons bedrijf en om daar extra de nadruk op te leggen worden de outdooractiviteiten georganiseerd onder de noemer “Picobello Trekking⁺”, waarbij de “plus” staat voor het feit dat er meer wordt georganiseerd dan tochten door de bergen. Denk daarbij aan kliminstructies op de eigen klimwand, rotsklimmen en winterarrangementen.

Afijn, nog even terug naar het jaar 2003. Zoals gezegd liepen we toen een paar tochten door de bergen en waren behoorlijk onder de indruk van de omgeving. In de zomer van 2004 openden wij onze kleine camping en meerdere gasten stelden de vraag of er wellicht een begeleide bergtocht georganiseerd kon worden. De paden in het park waren toen nog slecht en vaak helemaal niet gemarkeerd, de wandelkaart liet te wensen over en de onbekendheid van het gebied rechtvaardigde de vraag. Zelf hadden we in die tijd natuurlijk ook nog niet veel ervaring in het Park en om aan de vraag tegemoet te komen begeleidde Rob in die tijd twee tochten welke wij samen eerder hadden gelopen. Zo gingen we naar Lago di Pilato of naar de top van de 2476 meter hoge Monte Vettore.

Gezien het enthousiasme van de deelnemers en niet in het minst van onszelf was het al snel duidelijk dat er in een behoefte werd voorzien. Direct na dat eerste seizoen trokken we er dan ook veel op uit de bergen in om nieuwe tochten te ontdekken, te beschrijven en op te nemen in de lijst van begeleide bergexcursies. De lijst werd langer en langer, er werd meer en meer gelopen en het aanbieden van deze tochten was al snel iets waar vakantiegangers door werden aangetrokken. Er drong zich tegelijkertijd een ander feit op. 
Als organisator en begeleider van dergelijke activiteiten is men eveneens verantwoordelijk voor het verloop daarvan en kan men aansprakelijk worden gesteld in het geval van calamiteiten. Het lopen van bergtochten valt onder de zogenaamde “risicosporten” en een ongelukje kan maar zo voorkomen. Een kleine blessure zoals een verzwikte enkel of een ontvelde knie is nog wel te overzien maar zodra het ernstiger wordt kunnen kan zoiets een serieus vervolg krijgen. Het is in ieder geval iets waar wij veel over na hebben gedacht. Uiteindelijk concludeerden we dat we het professioneler aan moesten pakken en meldde Rob zich bij een instantie om de activiteiten verzekerd onder te kunnen brengen. Op basis van zijn zeer grote ervaring in de bergen en het invullen van een uitvoerig risicomanagementsysteem werd goedkeuring verleend om volledig verzekerd door te kunnen gaan met het organiseren van de bergexcursies.
Inmiddels is het 2014 en staan we aan het begin van ons 11^e seizoen. Uiteraard gaan we weer veel de bergen in om te genieten van het prachtige Nationaal Park. De lijst met te lopen tochten is langer en langer geworden en we kunnen kiezen uit tochten van uiteenlopend kaliber. Opvallend is dat de bergsportvereniging (de CAI) de laatste tijd meer aandacht besteed aan onderhoud van bergpaden, er op meerde plaatsen markeringen worden aangebracht en dat ook de wandelkaart beter van kwaliteit is geworden. Agricamp Picobello zat op dat vlak ook niet stil en bracht in eigen beheer een wandelgidsje uit met 14 beschreven tochten. Daarvan werden er in het eerste jaar van publicatie al zo’n 100 verkocht wat maar weer eens duidelijk maakte dat de Monti Sibillini in de belangstelling staat van de bergliefhebber.
Wij zelf blijven ons inspannen om nieuwe tochten te beschrijven, bijzondere plekken te ontdekken en onze kennis van het gebied uit te breiden. Om het Park nog beter onder de aandacht te brengen bij mensen die er nog niet bekend mee zijn hebben we een beknopte powerpoint presentatie ontwikkeld. Tijdens een gezamenlijke maaltijd in een lokaal restaurant laten we graag een paar mooie beelden zien van het berggebied, vertellen we er wat over en proberen we ons enthousiasme over te brengen.
Outdoor is, zoals eerder gezegd, een vaste component van Agricamp Picobello en staat voor kwaliteit en veiligheid. Rob heeft zijn licentie als klimbegeider inmiddels al een paar jaar “op zak” en is gekwalificeerd als “outdoor instructeur” medium risk met betrekking tot de georganiseerde activiteiten. Om de licentie als kliminstructeur te behouden wordt zijn vakkennis elke drie jaar getoetst voordat een verlenging van de licentie wordt afgegeven. Een goede zaak om risico’s binnen de bergsport beheersbaar en beperkt te houden.
Met al ruim 10 jaar ervaring als accommodatie in combinatie met outdooractiviteiten in het zuiden van Le Marche is Agricamp Picobello het vertrouwde adres geworden om een onvergetelijke vakantie door de brengen in Italië; u bepaalt zelf hoe sportief die wordt!

p.s. voor alle uitgebreide info over onze outdooractiviteiten zie: Picobello Trekking+

Sportklimmen op de Agricamp Picobello Klimwand

Sneeuwschoentocht met Agricamp Picobello

Dorpstraditie in Montelparo

Vis, vis, vis en nog eens vis..............................maar wel lekker!
Nou barst Italie van de tradities, dat is niks nieuws. Ook Montelparo, het stadje waartoe wij behoren houdt al jaren een oude traditie in ere. We gaan even terug in de tijd. Rond het jaar 1700 had Montelparo te maken met een groot probleem. Slechte weersomstandigheden in combinatie met een niet al te stevige bodemgesteldheid zorgde ervoor dat het stadje verzakte. Grote aardverschuivingen deden Montelparo letterlijk naar beneden glijden. De heuvel waarop Montelparo was gesitueerd was niet sterk genoeg en langzaam maar zeker dreigde de oude gemeenschap ten onder te gaan.
Dat kon zomaar niet dachten velen en de schouders werden er onder gezet. Met hulp van ontelbare vrijwilligers uit de omgeving werd er met man en macht gewerkt om te redden wat er te redden viel. Afijn, om een lang verhaal kort te maken; Montelparo is gered en bestaat nog steeds. Wat heeft dat met vis te maken vraag je je af? Nou, toen Montelparo weer op " haar poten" stond en er weer een tijdje tegen kon was het tijd om de redders in nood te bedanken voor dat wat zij gedaan hadden om het bestaan van het stadje te waarborgen. In die tijd was er weinig geld en waren er weinig middelen om die dank tot uitdrukking te brengen dus werden de " helden van toen" verrast met een uitgebreide maaltijd welke voornamelijk samengesteld was uit vis, droge vis. Kabeljauw en stokvis was het voedsel voor " the poor people"  of de werkende klasse en meer had men niet te bieden. Dus in januari, een slordige 300 jaar geleden, zat men gezamenlijk aan tafel en vierde het voortbestaan van Montelparo.
We praten dus met recht over een belangrijke geschiedenis en een traditie welke tijden terug gaat. Vandaag de dag wordt dit nog steeds gevierd en komen mensen van heinde en verre om het feest " la sagra della baccala"  te vieren. Zo' n 7000 porties kabeljauw worden er gegeten op vrijdag, zaterdag en zondag. Met  z'n allen wordt herdacht wat er toen gebeurd is en samen eten we en toasten we op het voortbestaan van Montelparo...........................nog vele jaren te gaan! Als ingezetene van Montelparo is het een " must" om het bij te wonen en een mooie manier om het weekend luister bij te zetten!

iedere inwoner van Montelparo hoort er gewoon bij te zijn

Zoals elk jaar zorgt " de staf"  ervoor dat het tot in de puntjes geregeld is!

Winterarrangement met Agricamp Picobello - Picobello Trekking+

Climbing the Monte Vettore in winter

Agricamp Picobello "Goes Green"

Het idee ontstond al een tijdje geleden en afgelopen zomer werd het een plan. Overal waar stopcontacten zijn op de camping, zoals in het sanitairgebouw en in de verblijfsruimte, waren mobiele telefoons, camera's en tablets ingeplugd om de apparaten weer van voldoende energie te voorzien. Op zich prima natuurlijk ware het niet dat op een gegeven moment zelfs het stopcontact van ons koffiezetapparaat bezet bleek te zijn.
Nou zijn we in feite een kleine camping zonder elektriciteit maar we bieden wel het gebruik van koelkasten aan en zoals gezegd zijn er hier en daar stopcontacten zodat je niet helemaal zonder stroom zit. Om het

één en ander beter te organiseren, de service te verhogen en tegelijk milieuvriendelijk te kunnen zijn is het plan inmiddels omgezet in daden.
Voor de entree van ons sanitairgebouw is een prachtig afdak gebouwd. Robuuste palen en liggers dragen een dak van zo'n 4 x 3 meter wat op het zuiden gericht is.
Op dit dak wordt binnenkort een zonnepaneel gemonteerd wat de nodige energie gaat opwekken; gratis en voor niets zullen we maar zeggen. De, door het zonnepaneel, geleverde stroom gaat via een laadregelaar naar een grote, zware en speciaal voor dit doel geschikte accu. Let op, we zijn er bijna! Vanuit de accu komt 12 Volt spanning en deze wordt via een omvormer getransformeerd naar
220 / 230 Volt. Dan is het nog een kwestie van stopcontacten met de omvormer te verbinden en voila; er kan opgeladen worden.
Er zullen zo'n 12 - 15 stopcontacten centraal in een kast worden gemonteerd zodat er voldoende apparaten tegelijk kunnen worden opgeladen. Het systeem is zodanig berekend dat het op die manier moet kunnen functioneren. De kast met inhoud komt dan weer onder het nieuwe afdak te hangen. Op deze manier kan iedereen zijn of haar mobiele apparatuur opladen in ons "Green Point", is alles mooi overzichtelijk en zijn we ook nog eens goed bezig! We houden je op de hoogte.

de technische componenten

De enige zekerheid in het leven...............

De filosofische lading van de titel van dit bericht zou wenkbrauwen kunnen doen fronsen. Maak u zich niet ongerust; dit is een puur informatief verhaal waarin uitgelegd wordt dat er een wezenlijk verschil bestaat tussen het begrafenisritueel in Italië en in Nederland. Let wel, ik praat over het Katholieke Italië hier op het platteland van Le Marche.
Met  betrekking tot het vertrek naar het hiernamaals zijn er volgens mij geen verschillen. Uiteindelijk gaan de ogen dicht en zijn we op weg. Op weg naar....................?
Daarna echter gaat het hier anders, heel anders. In de bijna 10 jaren dat we hier wonen hebben we het een aantal keren van dichtbij "mee mogen maken" en in het begin verbaasden wij ons zeer over de wijze waarop het proces tussen overlijden en begraven zich afspeelt. Laat ik beginnen bij het begin (of moet ik zeggen het einde?).
Het overlijden van een dierbare wordt kenbaar gemaakt aan de pastoor en de kerkklokken beginnen te luiden in een langzaam ritme om het nieuws te verspreiden. Meestal wordt je snel op de hoogte gebracht door je buren of andere buurtbewoners en als je nog niet weet om wie het gaat kan je altijd even bellen met de plaatselijke uitbater van de bar. Diegene is sowieso op de hoogte van al het nieuws dus hij of zij zal kunnen vertellen om wie het gaat. Er worden zogenaamde "manifestos" gedrukt. Een soort affiches op groot formaat waarop de gegevens van de overledene staan. Zo'n manifesto wordt op bepaalde plekken in en buiten het dorp op muren geplakt zodat passanten kunnen zien dat er iemand zich niet meer onder ons bevindt. Om je respect te betuigen kan je naar de plek gaan waar de gestorven persoon is opgebaard of je gaat naar de kerkdienst de volgende dag. Een advertentie in de krant of rouwkaartjes zijn niet aan de orde; er is geen tijd voor want binnen 24 uur (48 uur kan in uitzonderingsgevallen geregeld worden) is de begrafenis achter de rug.
Zodra namelijk de kerkdienst is gehouden vertrekt de stoet vanaf de kerk naar het kerkhof. Aldaar aangekomen staan we voor een cryptenmuur. Dit is een betonnen constructie met allemaal sparingen erin waar precies een doodskist in past. Zoals in NL men de kist in de grond laat zakken zo schuiven we hier de kist in een sparing in de muur, net als een laatje van een buffetkast zal ik maar zeggen. De kist zit erin en de metselaar gaat meteen aan de slag. Voor de ogen van het publiek toont hij zijn vakmanschap door met grote precisie het gat te sluiten. In een later stadium wordt het geheel nog netjes afgewerkt met een marmeren sluitsteen.
Zoals gezegd duurt alles niet veel langer dan 24 uur en gaat het gewone leven zijn gang weer. Anders? Jazeker; heel anders! Echter met evenveel zorg en respect en de doden worden niet vergeten.
Ook in Italië telt de dood als enige zekerheid in het leven; het afscheid nemen gaat echter anders.
Soms zijn er mensen die zo'n begraafplaats willen bezoeken. Dat kan, de poort staat altijd open en je bent vrij om naar binnen te gaan. Vaak zijn de cryptemuren prachtig onderhouden, branden er kaarsjes en zijn er verse bloemen gebracht. De familiegraven zijn meestal fraaie staaltjes van bouwkunst en prachtig afgewerkt in natuursteen.
Afijn, een ander verhaal dan gebruikelijk maar zeker informatief. De volgende keer weer iets met meer "beweging".

cryptemuur

Des te natter - des te platter

Een "must do" tijdens je vakantie in Le Marche is een bezoek brengen aan een stukje natuurschoon van formaat. Ik heb het over de Piano Grande, een hoogvlakte in het Nationaal Park Monti Sibillini van enorme afmetingen en ongekende schoonheid. Om er te komen moet je vaak wel wat tijd uit trekken want het is een behoorlijk geisoleerd gebied waar ik over praat met als herkenbaar centrum het op een hoge terp gelegen dorpje Castelluccio. Vanaf deze verheven positie heb je een uitzicht over het plateau wat menigeen tot de verbeelding spreekt. De enorme vlakte spreidt zich voor je uit, begrensd door de hogere toppen van het park en doorsneden door een kaarsrecht asfalt lint wat wat oost naar west (of andersom) is uitgerold. Met een skippybal en polsstok zou je er een prima potje driebanden kunnen spelen lijkt het wel, zo plat is het landschap beneden je. Dat roept dan weer meteen de vraag op; hoe kan dat eigenlijk? Hoe is dit zo ontstaan? Nou, daarvoor moeten we het boek even terugbladeren. Neem dat niet te letterlijk want anders ben je volgend jaar nog aan het bladeren maar spring zo'n 250 miljoen jaar terug in de tijd. De Afrikanen bezochten Europa en dat deden ze met z'n allen op een niet al te zachtzinnige manier. Het hele Afrikaanse continent klopte aan de spreekwoordelijke Europese voordeur door met de noordpunt onder het Italiaanse vasteland te botsen. In een spiraalvormige beweging drukte Afrika als een soort mol de aarde omhoog vanuit zee en de Apennijnen waren een feit. Een bergrug van kalksteen en ander sediment vormt sindsdien de rug van Italie en verheft zich grote hoogte. En precies daar middenin gebeurde het dus allemaal. Een min of meer vlak stuk terrein werd door ondergrondse erosie meer en meer uitgehold totdat het hele zaakje vanwege instabiliteit in elkaar zakte. De gronddruk perste het onder de grond aanwezige water omhoog en een binnenmeer van ongeveer 23 vierkante kilometer was het gevolg. Daar konden we wel even aan wennen want deze enorme plas water heeft er een tijdje gelegen, dat kan ik je beloven. Het lag er zolang dat de bodem van dit meer vlakker en platter werd zonder dat we er erg in hadden. Totdat er een scheurtje in de bodem kwam. Tijdens een flinke aardbeving scheurde de aarde open aan de westkant van gebied waar ik het over heb. Een enorme barst in de bodem van het meer liet het water weglopen als een soort van natuurlijke drainage en daar was 'ie dan; de Piano Grande in de verschijningsvorm zoals we die nu kennen. Afgeplat door de druk van het water gedurende miljoenen jaren met een barst in de grond welke nog steeds te zien is; de "Mergani" genaamd. Een vlakte die op deze manier ontstaat noemen we met een mooi woord een doline in in Europa is dit meteen de grootste die er is. Het kalksteen in combinatie met al het vocht vormt een vruchtbare laag waar de boeren uit de omgeving wel raad mee weten. Er worden voornamelijk linzen verbouwd en ook mosterd wil er goed op groeien. Wanneer dan het wit en geel van genoemde gewassen afgewisseld wordt door de bloeiende knalrode klaprozen en het blauw van korenbloemen kom je ogen tekort om je eraan te vergapen.
De Piano Grande - je moet het gezien hebben of beter nog; maak er een mooie wandeling en drink een kop koffie in Castelluccio. Neem de tijd om het op je in te laten werken en geniet van een meer dan fantastisch mooi stukje Italie.

Kleurenpallet tijdens het voorjaar

Castelluccio met op de achtergrond Mt. Redentore

De Piano Grande onder de ochtendnevel

Een dagbeschrijving van het winterwandelarrangement

Ons winterwandelarrangement organiseren we al heel wat jaren. Voor zover bekend zijn we de eerste accommodatie hier in het zuiden van Le Marche die zelf het onderkomen, de maaltijden en het wandelen tijdens de winterdagen organiseren en elk jaar is het weer heel leuk om te doen. Om er een betere indruk van te krijgen volgt hier een dagbeschrijving van zomaar een willekeurige tocht.

Na een goede nachtrust in 1 van onze comfortabele bed & breakfastkamers kan je aanschuiven aan de ontbijttafel. Niet al te vroeg want het gaat om een combinatie van relaxen en sportief bezig zijn. Het ontbijt is uitgebreid en vaak wordt er op dezelfde ochtend pas definitief beslist waar we die dag naartoe gaan. Dit hangt altijd af van de weersomstandigheden, de zwaarte van de route en de bereikbaarheid van het gebied. Rob houdt de weersvoorspellingen nauwkeurig in de gaten en kiest voor wandelingen in een omgeving waar geen direct lawinegevaar is. Dat laatste is niet te onderschatten want onlangs nog zijn er weer een paar wandelaars in de problemen gekomen toen er twee grote lawines van de steile hellingen af schoven. Vanwege de snel wisselende temperaturen (koud-warm-koud) is de sneeuw vaak onstabiel en moet je goed opletten waar je mee bezig bent. Afijn, we dwalen af; waar waren we gebleven?
De beslissing is genomen en na het ontbijt pakken we de rugzakken in, gaan de sneeuwschoenen en de stokken mee de auto in en kunnen we vertrekken. Er is gekozen voor een tocht door wisselend landschap op zo'n 40 minuten rijden vanaf Agricamp Picobello. Vanaf het startpunt is het maar een kleine stukje lopen langs de weg en dan stappen we het pad op. Er ligt meer dan voldoende sneeuw en de sneeuwschoenen kunnen "onder de voeten". Het wijst zich eigenlijk vanzelf en na een korte instructie worden de eerste stappen gezet. Lopen op sneeuwschoenen is niet moeilijk. Het moderne materiaal is zodanig van vorm dat er niet overdreven wijdbeens gelopen hoeft te worden en de voeten kunnen op een natuurlijke manier worden afgewikkeld. De "spikes" onder de sneeuwschoen en ook de stijgijzerpunt zorgen voor grip en stabiliteit.
In een rustig tempo stijgen we door het bos. De zon laat zich zien en de verstilde, witte wereld is fantastisch om in te lopen. We zijn als groep alleen en komen niemand tegen. In de verse sneeuw verraden de sporen dat er wel degelijk meer bezoekers waren op het pad. We menen de pootafdrukken van hazen en ander klein wild te herkennen. Na een kleine twee uur komen we aan in een bergdorp waar niemand te zien is. De luiken van de huizen zitten dicht en zelfs het plaatselijke cafeetje houdt de deuren gesloten. Voor ons geen probleem; we vinden een paar houten banken die we in de sneeuw zetten en genieten van de meegebrachte lunch en warme thee. De omgeving houdt de adem in, de lucht is inmiddels grijs betrokken en de neerdwarrelende sneeuwvlokken maken de winter compleet. We koelen af en besluiten verder te gaan. Omdat de route door Erna in Rob in de herfst is "uitgezet" en de omgeving in de wintermaanden er onder een dik pak sneeuw totaal anders uitziet wordt dit tweede deel van de tocht met behulp van GPS gelopen. Feilloos wordt de juiste richting gekozen en via smalle paadjes in het bos lopen we richting het eindpunt van die dag. Hier zijn de deuren wel geopend en binnen is het lekker warm. Een kop cappuccino en een paar dorstlessers gaan er wel in en we nemen de tijd om lekker even bij te komen. Dan worden de rugzakken nog een keertje om gehangen en lopen we naar de auto terug. Erna wordt gebeld met de mededeling dat alles okay is en dat we eraan komen. Wanneer we thuis dan ook vanuit de auto de gezellige woonkeuken annex verblijfsruimte binnen stappen brandt de open haard, zijn er wat lekkere hapjes en proosten we op een geslaagde wandeling. De dag is echter nog niet voorbij. Er is genoeg tijd om je op te frissen en even lekker bij het vuur te zitten. Tegen 20.00 uur wordt er vertrokken richting het restaurantje wat vooraf besproken is. Hier wordt genoten van de Italiaanse keuken en wordt terug gekeken op de dag.
Wat gaan we morgen doen??

Zoals gezegd organiseren we elke winter zo'n leuk en sportief arrangement. Er kan gekozen worden voor een weekend of een hele week. Zelf regel je het vervoer hier naartoe en wij doen de rest. Met de huidige "price fighters" op de markt vlieg je vaak voor een paar tientjes naar Ancona en vanaf daar kom je in de huurauto naar ons toe. Het is een heerlijke korte vakantie, je bent er helemaal uit en van enig massatoerisme is geen sprake; integendeel! Iets voor jou? Op onze website vindt je alle info onder: http://www.agricamppicobello.com/nl/wat-is-er-te-doen/winterarrangementen.html