Programma wijnproeverij

We hebben er al vaker over geschreven; de wijnproeverij bij het lokale wijnhuis "Azienda Agricola Vitali". In dit blog wat meer uitleg over hoe zo'n proeverij verloopt. Ten eerste willen graag duidelijk maken dat het meer, veel meer is dan zo maar een wijnproeverij en dat het geheel een zeer informeel karakter heeft.
Elisabetta en Gabriele van bovengenoemd wijnhuis doen er alles aan om een gezellige sfeer te scheppen en het ontbreekt hen absoluut niet aan gastvrijheid.
In de regel vertrekken we rond een uur of 17.00 vanaf Agricamp Picobello om een goede 5 minuten later al aan te komen op het erf van de Vitali's (bijna onze buren). Hier worden we welkom geheten door Elisabetta, onze gastvrouw van vandaag. Na een kleine uitleg over de geschiedenis en het actuele bestaan van deze "cantina" gaan we de nieuw gebouwde productiehal (2011) bezichtigen. Indrukwekkend zijn de grote RVS tanks en de pers waaruit het druivennat zal vloeien. Er is veel gelegenheid tot het stellen van vragen en er mogen foto's worden gemaakt. Na de bezichtiging lopen we naar het proeflokaal. Een prachtig in oude stijl opgetrokken ruimte waar de tafel gedekt staat en we aan kunnen schuiven. Aangezien Erna en Rob een cursus wijngaardenier hebben gevolgd en vervolgens hun eigen, ruim  1 hectare wijngaard zo'n 6 jaren hebben onderhouden geeft Rob aan tafel uitleg over de snoei en het onderhoud van wijnranken. Naast het snoeien komen de grondbewerking en ziekterisico's ter sprake terwijl het 1 en ander verduidelijkt wordt met fotomateriaal. Elisabetta zit ondertussen ook niet stil en de eerste witte wijn komt langs vergezeld van broodjes met olijfolie, tomaat en mozzarella. Daarna volgen nog een aantal verschillende wijnen en hapjes in de vorm van pizzastukjes, kaassoorten en vleeswaren. De wijn wordt geproefd en niet uitgespuugd; daar is 'ie veel te lekker voor. Uiteindelijk volgt nog een heerlijke dessertwijn, de "vino cotto" en een grappa als digestief. We sluiten af met een traditioneel kopje espresso.
U leest het, het is meer dan alleen wijnproeven: het betreft een leuk arrangement waarbij tegelijk gegeten en gedronken wordt. Wij vinden het fijn dat we het bij een lokaal wijnhuis kunnen organiseren; zo blijven we betrokken bij "ons dorp" Montelparo, iets wat belangrijk is voor nu en voor de toekomst.
Dus bent u een liefhebber van een goed glas wijn en houdt u van gezelligheid tijdens een informeel samenzijn aarzel dan niet en maak het een keertje mee. Wij, samen met Azienda Agricola Vitali beloven u een leuke middag.

Gastvrouw: Elisabetta

gezelligheid kent geen tijd

Heerlijke hapjes - altijd vers

Een bruisende week

De afgelopen week stond werkelijk bol van de activiteiten en het outdoor gebeuren kwam helemaal tot zijn recht. Zo begon het, zondag 29 april al met een paar uur klimmen op de Picobello Klimwand. Weer werd er hard gewerkt en werd de bovenkant van de muur een paar keer "aangetikt". De maandag erop was klimmen wederom de activiteit van de dag en op alle routes werd gezwoegd, gezweet en werden triomfen gehaald. Een groot compliment aan alle klimmers. We hadden de smaak goed te pakken dus op woensdag werd koers gezet naar Rosara. Alain en Carlo maakten indruk met hun beklimmingen (eerste keer) op een paar pittige routes en aan het einde van de dag werd nog even gespeeld in een route "kaliber 7". Goed voor het vertrouwen in het materiaal en in elkaar!
Donderdag was de Grande Finale. Samen met Dirk-Jan en Jovanka werd rond half tien die ochtend begonnen aan een trektocht van ongekende schoonheid. Ruim 8,5 uur was er nodig om de ronde te voltooien over onder andere de Cima del Redentore, Forca Viola, langs Lago di Pilato en Rifugio Zillioli. Massa's sneeuw, intense zon en steile beklimmingen waren de bestanddelen van de dag. Maar laten we vooral de M & M's en de gevonden Lion-reep niet vergeten. Tijdens de laatste beklimming kwam de man met de hamer langs en om 19.15 stapten we de berg af. Erg moe maar zeer voldaan. Wat een fantastische dag!
Tussen alle activiteiten door was er uiteraard ook nog tijd voor de wijnproeverij bij Azienda Vitali en werd gezamenlijk gegeten bij Ivo.
Kortom; een prachtweek aan het begin van het seizoen.

Dirk-Jan op weg naar succes

Messcherpe graat

Fietsen vanaf Agricamp Picobello

We hebben het al vaker gezegd; vanaf Agricamp Picobello is het fantastisch fietsen. Met name het voorjaar, wanneer de temperaturen gematigd zijn, nodigt de omgeving uit om vanaf het zadel verkend te worden. Racefietsers worden op hun wenken bediend met vaak goed asfalt, een prachtig decor en stevige klimmetjes gevolgd door vaak even fraaie en soms lange afdalingen. Pas op: het heuvelachtig landschap van dit deel in Le Marche vergt vaak veel van het uithoudingsvermogen. De ervaren fietser heeft aan de langere routes vaak zijn of haar handen vol terwijl de beginners beter rustig aan van start gaan. Hier bij ons op locatie zijn verschillende routes vastgelegd op GPS (Garmin) welke ter plekke "in te laden"zijn.
Op het moment van schrijven is een groep van 6 fanatieke fietsers aanwezig (voor de derde keer alweer) die zich heerlijk uitleeft met ritten van om en nabij de 100 kilometer. Slapen en ontbijten doen ze in de comfortabele Bed & Breakfast kamers en in de oergezellige Pipowagen. 's Avonds wordt de energie voor de volgende dag er vast in gegeten bij de lokale restaurantjes.
Afijn, overweeg je zelf ook eens een fietsvakantie met meer dan voldoende uitdagingen kom dan naar Agricamp Picobello, Wij helpen je graag in het zadel en helpen je er aan het einde van de dag ook weer vanaf.

De voltallige ploeg klaar voor de start

Op weg

De Picobello Klimwand is klaar!

Het idee ontstond in de zomer van 2011. Zou het niet mooi zijn een eigen klimwand te hebben waarop het sportklimmen geoefend kan worden? Nu, zo'n driekwart jaar later staat 'ie er. Na lang denken, budgetteren, bouwen en het behalen van het sportklimbegeleidersdiploma kunnen we "in de touwen". De 52 ton zwaar wegende constructie kan het gewicht van een klimmer makkelijk aan en we zijn benieuwd hoeveel mensen de "top "zullen halen.
Binnenkort openen we met een dag voor collega's want de wand is er voor iedereen. Accomodatiehouders en hun gasten zijn uiteraard welkom om hun kunnen te tonen op de klimwand. Diegene die al kan klimmen en / of een klimcertificaat heeft kan zelfstandig aan de slag. Voor diegene waar het nieuw voor is of begeleiding nodig heeft is het mogelijk om, onder leiding van Rob, het beton te bedwingen.
Kortom; Agricamp Picobello heeft er een prachtige en unieke activiteit bij voor jong en oud!

Le Marche op z'n witst

Wij kunnen ons nog goed de winter van 2004 - 2005 herinneren. We hadden er toen net een zomer op zitten en de winter die we hadden meegemaakt was mild en zacht geweest. Echter, die winter was het goed raak en beseften we dat Zuid-Europa tijdens dit jaargetijde behoorlijk serieus kan zijn. Daarna viel het de volgende jaren mee en bijna dachten we dat die keer in 2005 een uitzondering was geweest. Dus niet; gisteren begon het te sneeuwen en het witte spul blijft maar vallen. Hoezo "code oranje"? Hier is het "code wit" en niet zo'n beetje ook. Tot over de knietjes erin en de sneeuwschuiver draait overuren. Met de auto er op uit gaan is vrijwel onmogelijk dus deze ochtend zijn de boodschapjes te voet gedaan. Rugzak op en stappen maar. Met windvlagen die af en toe naar stormkracht neigen was het nog een hele expeditie om in het dorp te geraken. Prachtige hoge sneeuwduinen, volledig ingesneeuwde auto's en doorbuigende olijfbomen vormen een decor tegen een grijze lucht.
Wij schudden hier de olijfbomen regelmatig schoon om het afscheuren van takken te voorkomen. De houtkachel vreet hout alsof het niets is maar binnen is het wel lekker warm. Nanga en Parbat hebben inmiddels de meeste lol wel op en wachten gelaten "betere tijden" af.
Ooit wordt het weer warm, gaan we weer boven de dertig graden zitten, puffen en zweten we de klok rond en is de korte broek de dagelijkse dresscode; MAAR NU EVEN NIET!
Voor wie een mooie winterimpressie wil zien: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.300371546679275.64596.100001192952985&type=3 en ook: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.290367207689201.68608.128132227246034&type=3

expeditie brandhout

winters Montelparo

Parbat is er klaar voor

Nanga ook!

Klimwand Picobello update

Toen het vorige bericht over de klimwand werd geschreven moesten we nog beginnen met de bouw. Inmiddels is het hoogste punt bereikt en staat de betonnen kolos uit te harden. We kunnen bijna niet wachten om de bekisting er vanaf te halen. De steiger laten we nog even staan want alle gaten voor de bevestigingsbouten van de klimgrepen moeten nog geboord worden. En dat zijn er veel! Daarna gaan we de muur groen schilderen zodat 'ie beter in het landschap past. Als final touch komt er dan nog een mooi hekwerkje omheen en kunnen we los; YES! We zetten de verschillende bouwfases nog eens op een rijtje.
Ten eerste werden er proeven gedaan om de ondergrond te testen. Naar aanleiding daarvan is besloten om de klimwand op betonnen heipalen te gaan plaatsen; maar liefst drie stuks van 10 meter lang en 60 centimeter in doorsnede. Over deze "paalkoppen" is een betonbalk gestort van zo'n 60 x 50 cm welke uiteraard via de wapening aan de palen is verbonden. De volgende grote klus was het opbouwen van de bekisting waarin de muur uiteindelijk gestort moest worden. Maurizio en Rob hadden er een hele klus aan maar uiteindelijk is het geheel in drie opeenvolgende fases gebouwd. Elke keer zo'n 3 kubieke meter beton wat zo'n 2500 kilo gewicht (per m3) met zich mee brengt. Vanochtend hebben we dus de laatste fase af kunnen ronden en inclusief de heipalen praten we maar liefst over 50 ton gewicht (inclusief de wapening).
Binnenkort wordt de wand feestelijk geopend en we hopen uiteraard op veel klimmers aankomend seizoen!

de eerste boorproeven

palen storten

het betere steigerwerk

op hoogte

Winterwandelen op z'n mooist

Nou zijn we al behoorlijk verwend de laatste tijd met dat prachtige weer en vandaag was het ook weer zo'n dag. Vanochtend vroeg gingen de ogen open en daarna de luiken van ons slaapkamerraam. Even gingen de ogen weer dicht vanwege de felle zon en strakblauwe lucht. We grepen onze kans en na het ontbijt werd de landrover volgepakt met rugzakjes, sneeuwschoenen en wandelstokken. Een uurtje later waren we op de plaats van bestemming en zetten we onze eerste stappen op de besneeuwde ondergrond. Het was onwerkelijk mooi deze dag. De messcherpe top van Monte Acuto was als een baken dichtbij met daarachter de enorme noordhelling van Monte Priora. Het wit van de bergen stak prachtig af tegen het blauw van de hemel en het lopen ging bijna als vanzelf. We kozen voor een paar mooie lussen in het gebied met als afwisseling de drie topjes net ten noorden van Pizzo Meta. Met zicht op zee en staande in de sneeuw is er bijna geen grotere tegenstelling denkbaar. Op de grote besneeuwde vlakte voor ons werd geoefend met een hondenslee en we konden duidelijk horen hoe de honden werden getraind om naar de commando's van de bestuurder te luisteren. Na enkele uren te hebben genoten van deze meer dan prachtige tocht sloten we de dag af met een kopje koffie in Sarnano. Nou maar duimen dat het over een paar weken ook zulk mooi weer is wanneer onze winterwandelaars er zijn. De tocht is uiteraard ook in de zomer te lopen  en eventueel uit te breiden met een paar extra kilometers. Uiteraard is deze "track" op GPS vastgelegd.

Kerst en Oud & Nieuw in Montelparo

Bijna kerst dus nog even een blogberichtje over dit fenomeen hier in Montelparo. Uiteraard worden de kerstdagen hier ook gevierd, hoewel...."dagen" zijn het niet want er wordt eigenlijk alleen aandacht geschonken aan 25 december. Op die dag stort de gemiddelde Italiaan zich, in het samenzijn van de familie, op het kerstdiner. Daar ben je niet in een uurtje vanaf maar daar moet je jezelf goed schrap voor zetten. Trouwens, als we praten over het kerstdiner dan wordt daarmee de pranzo (lunch) bedoeld, sowieso de belangrijkste maaltijd van de dag. Zoals gezegd neemt men er ruim de tijd voor en de ene gang volgt na de andere. Een paar uur is niets en voordat je het weet is de middag voorbij. Een volle buik en een opgeblazen gevoel zijn het resultaat maar lekker en gezellig is het wel!
Dan is het nog even een paar dagen wachten en het volgende feest dient zich aan; oudejaarsavond. Ook dit wordt traditioneel aan tafel gevierd met als hoogtepunt natuurlijk de jaarwisseling. Iedereen verzameld zich op het dorpsplein want de Gemeente verzorgd vaak op professionele manier een prachtig vuurwerk. Geen geknal dus vooraf en weinig tot geen illegaal vuurwerk. Volgens ons is het mooier dan wat we gewend waren in NL en we hopen dit jaar ook weer op spektakel. Na het vuurwerk weer gauw naar binnen want je hoort direct na 24.00 uur linzensoep te eten; 's lands wijs - 's lands eer. (linzensoep brengt geluk).
En wat doen wij? Nou hebben we de afgelopen weken, als aanloop naar de kerst, al bij Italiaanse vrienden uitgebreid getafeld dus we zitten in de "flow". De 25e december gaan ook wij dus de uitdaging aan evenals oudejaarsavond. Lijnen doen we daarna :-)

Iedereen fijne dagen, goede jaarwisseling en gezond 2012!

Klimwand in Montelparo - Uniek in de omgeving

Da's alweer lang geleden dat er wat geschreven werd op het blog. Dat wil niet zeggen dat er niets gebeurd is; integendeel! Rob heeft inmiddels het praktijkexamen Sportklimbegeleider succesvol afgerond en mag nu meerdere touwgroepjes tegelijk begeleiden tijdens het klimmen cq. topropen. En dat is mooi want...............we krijgen onze eigen klimwand!!! YES!!! Daar zijn we erg blij mee. Nadat de burgemeester al te kennen had gegeven enthousiast te zijn over dit voornemen hebben we de bouwvergunning aangevraagd. Bouwvergunning? Jazeker, het wordt een heel bouwwerk. Ruim 25000 kilo beton op een grote draagbalk met daaronder 3 heipalen. In januari gaan we bouwen en in het seizoen gaan we klimmen; wie doet er mee?
Zodra de wand af is gaan we het gevaarte schilderen en worden de klimgrepen voor de routes gemonteerd. We beginnen dit jaar met vier verschillende routes om het uit te proberen en dan zullen er in de toekomst nog wel enkele bijkomen. Dit is een uniek concept in Le Marche en we gaan steeds meer voldoen aan het "totaalconcept" waar Agricamp Picobello voor staat. Je weet wel: kamperen, B & B, huurtent, pipowagen, fietsverhuur, outdooractiviteiten en nu dus ook een klimwand. Dit alles in een prachtig decor midden tussen de heuvels van het Italiaanse land. We houden je op de hoogte van de ontwikkelingen.

Anchora una splendida giornata in montagna

Oftewel: Het was weer mooi; wat zeg ik - meer dan mooi! Op zoek naar nieuwe tochten voor deze zomer vonden we dat er zeker een pittige, lange en aantrekkelijke route bij moest komen. We vertrokken dus vroeg van huis om een goede drie kwartier later de auto in Colle neer te zetten. Het was prachtig weer, de zon scheen volop en de kou van de afgelopen nacht maakte snel plaats voor een aangename wandeltemperatuur. Stijgend vanaf Colle waren we al snel boven de boomgrens en werd het doel boven ons duidelijk zichtbaar. We koersten richting Monte Banditello om over de graat helemaal naar het oosten te lopen. De uitzichten waren grandioos en in de verte tekende de enorme top van de Corno Grande duidelijk af tegen een azuurblauwe hemel. De graat is op sommige gedeelten scherp en smal terwijl even verderop het pad breder en breder wordt. Uiteindelijk staan we aan het einde van de kam en slaat de twijfel toe. We kijken naar beneden en worden geconfronteerd met zeer steile hellingen. Na lang zoeken en proberen weten we uiteindelijk het pad te lokaliseren en dalen we af naar Altino. Vanaf Altino is het dan nog zo'n anderhalf uur lopen over het GAS-pad om uiteindelijk weer in Colle bij de auto aan te komen.
Wat een fantastische dag. Weer een route erbij die Rob aankomende zomer graag wil begeleiden. Reken op een lange dag met flinke inspanningen. Het is echter de moeite meer dan waard! Enne.................uiteraard weer op GPS vastgelegd (mapsource).

perfect wandelweer

Gran Sasso op de achtergrond

wat een decor!

file op het pad

addertje onder het gras

Het mooie weer houdt aan. Elke ochtend, na inmiddels wel wat koudere nachten, schijnt de zon volop en begint de temperatuur snel te stijgen. Heerlijk weer dus om de bergschoenen aan te doen, de rugzak om te hangen en een volgende "hike" uit te zetten; zo ook afgelopen zondag. We waren de woensdag daarvoor ook al in hetzelfde gebied geweest maar kwamen toen tot de ontdekking dat de werkelijkheid en de wandelkaart niet met elkaar overeen kwamen. Die dag konden we dus de geplande tocht niet af maken en vandaar dus dat we gisteren in de herkansing gingen. Na een uurtje lopen hadden we het gedeelte van die woensdag gelukkig duidelijk in kaart kunnen brengen en daalden we af richting Rocca. Vanaf hier hebben we de route kunnen verlengen met een extra lus van zo'n 2 uurtjes lopen en een bescheiden aantal hoogtemeters. Tijdens de klim omhoog schoot er ineens een adder (spittsnuit- of aspisadder) vlak voor de voeten van Rob langs. Dat was wel even schrikken. Hoewel adderbeten eigenlijk nooit dodelijk zijn voor mensen blijft het toch oppassen geblazen. Het was overigens een prachtig exemplaar van zo'n 70 cm. lang met een fraaie tekening op de rug. Vlakbij het hoogste punt van de tocht is er gelegenheid voor een kop koffie in een kleine :"ristoro" en vanaf daar lopen we langs het goed gemarkeerde pad naar beneden waar de auto staat.
Deze wandeling speelt zich grofweg af tussen Altino en de Sibilla en is met zo'n 4 uurtjes pure looptijd en niet al te veel hoogtemeters goed te doen. De helft van de tocht kent veel schaduw en vanaf Agricamp Picobello rij je in een kleine 40 minuten naar het startpunt van de wandeling. Voor Garmin bezitters: uiteraard is de track vastgelegd in mapsource!
Onze map met wandelbeschrijvingen blijft groeien en we hebben er de laatste tijd alweer 4 stuks aan toe kunnen voegen; het wordt weer een mooi wandelseizoen volgend jaar!

mooie, hele mooie uitzichten

fraaie lunchplek

addergebroed

Agricamp Picobello is minicamping, kleine camping, kamperen bij de boer, outdoor, vakantie in Italie, huurtent, ingerichte tent, bed & breakfast, pipowagen, Le Marche Italie

Kloofje onder de voeten

Gisteren was het 1 november. In veel landen wordt dan "allerheiligen" gevierd en zo ook in Italie. Voor ons aanleiding om mee te doen met dit ritueel en wel door "allerheiligen" op te zoeken. Nee, niet allemaal! We gingen voor drie stuks. Dus, 's morgens vroeg de auto in naar Casale Calcagnoli om daar, heel toepasselijk, de wagen naast het bidkapelletje te parkeren. Na nogmaals de route op de kaart te hebben bestudeerd en er niet uit kwamen hoe het verloop precies zou moeten zijn gingen we op pad richting....................Valle Tre Santi, oftewel de vallei v.d.drie Heiligen. Met de Italiaanse routebeschrijving in de hand en ons richtinggevoel op scherp kwamen we een heel eind. Niet in het laatst omdat de markering op het grootste deel van de route prima in orde was. Het spectaculairste deel voerde ons door een nauwe rotskloof waar daglicht nauwelijks toegang heeft. Loodgrijze wanden rijzen stijl omhoog en het pad is gevormd door de droge rivierbedding van de "torrente Tennacola"; mooi, mooi, mooi. Na enkele stukken pittig stijgen kwamen we uiteindelijk uit in Pintura di Bolognola waar de mist ons in wist te sluiten. We deden nog een poging om er een alternatieve terugroute van te maken maar met een zicht van hoogstens 20 meter besloten we dat toch maaar niet te doen. We namen dus dezelfde weg terug wat helemaal geen straf is. Na afgedaald te zijn door de kloof konden we tocht nog het laatste stukje anders doen. Al met al een mooie tocht, pittig tijdens het stijgen en oppassen geblazen met het afdalen over de natte en stenige ondergrond. De tocht is vastgelegd als GPS-track maar Rob begeleid de wandeling ook graag volgende zomer.
p.s. Geen Heilige gezien deze dag.

toegang van de kloof

Wanneer de camera niet zwijgen kan

Vandaag was een bijzondere dag. We reden weg met een loodgrijze lucht boven ons en onderweg was het af en toe mistig. We gokten er echter op dat het laaghangende bewolking zou zijn en dat we vanaf de plaats van vertrek ons boven de wolken zouden bevinden. Die plaats van vertrek was vandaag Rifugio Amandola vanaf waar we omhoog zijn gelopen om boven een meer dan prachtige "rondtocht" te maken die ons uiteindelijk weer terugbracht naar het beginpunt. Ons gevoel is juist gebleken. Na de eerste meters stijgen werd de lucht boven ons blauw en wanneer we naar beneden keken zagen we onder ons niets anders dan het wolkendek waar we zojuist doorheen waren "gekropen". Hoe hoger we kwamen hoe mooier het werd en de camera kreeg geen rust. Nou lopen we al vanaf 2003 regelmatig door dit prachtige Nationaal Park maar vandaag werd maar weer eens duidelijk hoeveel verrassingen het nog voor ons in petto heeft. Tjonge, jonge wat was het mooi! Het wolkendek wat wit oplichtte in de felle zon leek op een deken van zachte watten waar je zo op zou willen springen. De donkere berghellingen kwamen imposant boven de wolken uit en in de verte was zeer duidelijk de Gran Sasso met daarachter het Majella gebergte te zien. We hebben een dikke 5 uur genoten van de omgeving en de route wordt uiteraard beschreven; met een GPS-track! Toen we terug bij de auto waren stonden we weer in de grijze mist en was de omgeving vochtig; twee verschillende werelden maar zo dicht bij elkaar.

De Gran Sasso aan de horizon

zwart-wit; ook mooi!

Onze achtertuin; al vanaf 2003

Mooie tocht aan de lijst toegevoegd

Zoals ieder jaar, na het seizoen, trekken we er samen op uit. We gaan de bergen in van het Nationaal Park Monti Sibillini om uit te zoeken of we weer nieuwe wandelingen aan onze map toe kunnen voegen. Elk jaar wordt deze map aangepast en worden bergtochten toegevoegd, vervangen of ge-updated. In dit geval hebben we weer een traject gelopen wat niet mag ontbreken in het "dossier" en we hopen dan ook dat onze gasten er de volgende zomer van gaan genieten.
Startpunt van de wandeling is Arquata del Tronto; een meer dan prachtig bergdorpje wat per auto goed bereikbaar is. Vanaf hier gaat het meteen omhoog; eerst door het dorp, dan door het bos om uiteindelijk via open terrein bij de bergpas Forca di Presta uit te komen. Na de bergpas volgt de afdaling die je uiteindelijk weer naar het startpunt terug brengt.
De route is door ons gedetailleerd beschreven en er is ook een GPS-track van gemaakt (Mapsource). De markeringen op deze wandeling zijn bijzonder goed aangebracht zodat deze goed te vinden is. Zoals gezegd wordt de tocht toegevoegd aan de "wandelmap" die dikker en dikker wordt. De zomer is voorbij - ons seizoen is begonnen! Er zullen zeker meer tochten worden uitgezet deze herfst en winter.

Wij in de zon - Monte Vettore in de wolken

prachtige vergezichten

herfstkleuren in volle glorie

Olijvenoogst 2011

prima weer om te oogsten

Vanwege de meer dan mooie zomer dit jaar waren de olijven al vroeg rijp. Eind september kleurden ze al donker en deze week konden ze geplukt worden. Het was prachtig weer en met hulp van vrienden gingen we aan de slag. Met kleine plastic harkjes "aaien" we de olijven van de takken. Onder de bomen wordt een net neergelegd waar de oliedragende vruchtjes op vallen. Elke keer wanneer er een boom geoogst is verzamelen we de olijven om ze vervolgens in een krat te deponeren.
Erna heeft voor woensdagmiddag een afspraak gemaakt bij de perserij en om een uurtje of 14.00 laden we de kratten in de aanhanger. Wanneer we even later arriveren in Valmir om onze oogst te laten persen zijn we nog niet aan de beurt en laten we het spul daar achter om vervolgens te gaan genieten van het mooie weer aan de kust bij Pedaso. Een kopje koffie en uiteraard ook een "gelato" later keren we terug naar Valmir. Ja, onze olijven zijn geperst en de olie zit al in het vat. Er worden hier geen olijven van verschillende eigenaren gemixed zodat je er zeker van zijn dat het puur en alleen jou olie is die mee naar huis gaat. Dat het hier de aller- allereerste persing betreft moge duidelijk zijn. Wij gaan ervan genieten en zorgen ervoor dat onze gasten aankomend seizoen weer in de gelegenheid zullen zijn om de olie gebotteld af te kunnen nemen.

van de boom........

....... in het krat

"goed spul"

zoals het vroeger ging

Doe meer met kastanje

De temperaturen dalen, de wind waait en het blad valt; het is herfst! De omgeving verkleurt langzaam maar zeker van groen naar rood en van oranje naar bruin. De katten beginnen meer te eten om voorbereid te zijn op de koudere dagen die gaan komen en ook wij hebben de dikke jas al aan gehad. Het is niet alleen het blad wat valt maar ook de walnoten liggen in willekeurige patronen op de grond en de kastanjes zijn een prooi voor grijpgrage handen.

kastanjes rapen

De kastanjes gaan in een grote bak en worden boven een houtvuur geroosterd tot ze zwart geblakerd zijn. Voor een paar centen koop je een puntzak vol en smullen maar. Heerlijk!

Echter zijn het niet alleen geroosterde kastanjes wat er gegeten wordt. We hebben genoten van een stevig gevulde kastanjesoep, kastanje-ijs en kastanjes werden zelfs aangeboden ondergedompeld in chocolade. Fantasierijke lui die Italianen!

chocospies

 

Wij hebben ons prima vermaakt in Smerillo. Dit jaarlijkse feest is een publiekstrekker van formaat en er komen heel veel mensen op af. Iedereen heeft het naar zijn zin en het geheel verloopt dan ook zeer gedisciplineerd en zonder wanklanken. Dit zijn de feesten die eeuwen geleden ook al werden georganiseerd en aan alles merk je dat dit geen toeristisch gebeuren is maar een lokaal festijn. Prachtig om het mee te maken en nogmaals; kastanjes zijn heerlijk in vele variaties!

veel mensen op de been in Smerillo

Al winterplannen?

Het is inmiddels oktober, het blad begint te vallen en de temperaturen zijn aan het zakken. Echt zo'n moment waarop bij ons de gedachten richting de winter gaan. Dit jaar bieden we weer een winterarrangementje aan. Lekker een weekje er tussenuit, bergwandelingen maken, cultuur opsnuiven, relaxen en uiteraard genieten van culinair niveau! Wandelen doen we in of in de directe nabijheid van het Nationaal Park Monti Sibillini; met of zonder sneeuwschoenen. Rob kent de weg en begeleidt u door de betoverende winterse wereld waar we hoogstwaarschijnlijk niemand tegen zullen komen. Aan het einde van de middag brandt het vuur in de houtkachel, fonkelt de wijn in het glas en genieten van delicatessen zoals pecorino-kaas, zachte salami en mozzarella. Later op de avond de hoofdmaaltijd; elke keer anders - elke keer verrukkelijk!
Heeft u er al zin in? Wij wel! Kijk nog even op http://www.agricamppicobello.com/nl/nieuws/algemeen-nieuws/winterarrangementen.html en wie weet zien we elkaar aankomende winter.

hoe sterk is de eenzame.......

zo mooi!

Seizoen gaat nog even door bij Agricamp Picobello

Het is weliswaar al oktober, de herfst is al een tijdje begonnen en het is rustig hier bij ons maar toch...............
Dit weekend hadden we nog een aantal leuke gasten te logeren waaronder deelnemers aan het weekendarrangement, nog een paar Bed & Breakfast bewoners en ook de pipowagen was bezet. De zon schijnt nog steeds volop en het is strak blauw dus op het kampeerterrein staat zowaar weer een tent. Genieten van de rust, ruimte (heel veel ruimte) en het heerlijke najaarsweer staat garant voor nog een weekje lekker kamperen. Wij vinden het leuk, de gasten genieten en het seizoen kabbelt rustig verder; heerlijk!!

Dankzij het prachtige weer staan ook de outdooractiviteiten niet stil. Afgelopen maandag werd er weer in aan de touwen gehangen tijdens het sportklimmen in Rosara. Marco, Jovanka en Dirk-Jan beleefden hun eerste meters op de rotsen en het smaakt naar meer. Volgend jaar dan maar weer? Zeker weten!

Jovanka; goed bezig!

Agricamp Picobello is minicamping, kleine camping, kamperen bij de boer, outdoor, vakantie in Italie, huurtent, ingerichte tent, bed & breakfast, pipowagen, Le Marche Italie

September - Eiger Maand (deel 7)

Nog 1 keertje over de Eiger. Het verslag is te lezen door het te downloaden vanaf de website. Ga naar deze link: http://www.agricamppicobello.com/nl/picobello-trekking.html en klik onderaan op de pagina op de verwijzing naar het verslag. Veel leesplezier.

September - Eiger Maand (deel 6 - we zijn nog niet klaar)

Wanneer we om 03.40 uur 's nachts vertrekken hebben we de avond daarvoor de route al goed kunnen bekijken. We sliepen namelijk in treinstation Eigergletscher en vanaf het kleine terras was de route goed zichtbaar. In het schijnsel van de hoofdlampjes lopen we naar boven. Het gaat in een zeer rustig tempo en het lopen gaat al gauw over in klim- en klauterwerk; tijd om een touwgroep te gaan vormen. Soms staan we voor klimpartijtjes waarop het moeilijk is om grip te vinden met onze lompe bergschoenen. Gelukkig wordt er gezekerd door Marco (onze gids) en hindernis na hindernis wordt overwonnen. De westwand is zeker geen kant van de Eiger waarop alleen gelopen wordt; hele stukken worden werkelijk geklommen en Han en ik moeten soms alle zeilen bijzetten; het is GAAF! Na zo'n drie uur hard werken en op 3200 meter aangekomen zien we dreigende luchten in het westen. Marco belt met het thuisfront en er wordt gemeld dat er een onweersfront onze kant op komt. Als je iets niet wilt dan is het wel een onweer op de kale rotswanden van de Eiger en de beslissing wordt genomen: geen risico nemen - we keren om. Dat is even slikken maar we beseffen dat het verstandig is. Afdalen is moeilijker dan stijgen en het abseilen langs steile wanden en door diepe kanalen in het kalkgesteente vraagt opperste concentratie. Ter afsluiting dalen we de Klettersteig Rotstock af en bereiken we via een spectaculair "kruip door - sluip door" pad uiteindelijk weer station Eigergletscher. Na de koffie springt Marco op de trein en besluiten Han en ik om te voet door te gaan naar Alpiglen, toch nog zo'n 700 meter afdalen via de Eigertrail. Daar komen we redelijk stuk aan en springen ook op de trein om in Grindelwald onszelf te verdrinken in 2 grosse Bier - Jawohl!!
Teleurstelling? Ja. Deceptie? Nee. Volgend jaar weer? Ja, zeker weten. U hoort van ons!

"Westgraat", vol in beeld

Seitensprung als Spassmacher

het betere afdalen